Mga Tula Ni Jose Rizal (Poems Of Rizal) – English & Tagalog

Halimbawa Ng Mga Tula Ni Jose Rizal Sa Ingles At Tagalog

MGA TULA NI JOSE RIZAL – Ang pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal ay tanyag dahil sa kanyang mga sulat.

Si Rizal ay isa sa mga taong minahal ng lubusan ang Pilipinas. Dahil dito, gumawa si Jose Rizal ng mga tula kahit siya’y bata pa lamang. Ang mga tula ni Jose Rizal ay may aral na makukuha kahit sa modernong panahon.

Ang kanyang mga sulat, nabigyan ng inspirasyon ang mga Pilipino na mag-alsa laban sa mapang-abusong mga kastila. Bukod rito, si Rizal rin ay kilala sa kanyang mga tula. Heto ang mga halimba ng mga Tula ni Jose Rizal:

Mga Tula Ni Jose Rizal (Poems Of Rizal) - English & Tagalog

Huling Paalam (Mi Ultimo Adios)

Paalam na, sintang lupang tinubuan,
Bayang masagana sa init ng araw,
Edeng maligaya sa ami’y pumanaw
At perlas ng dagat sa dakong Silangan.

Inihahandog ko ng ganap na tuwa
Sa iyo yaring buhay na lanta na’t aba;
Naging dakila ma’y iaalay rin nga
Kung dahil sa iyong ikatitimawa.

Ang nanga sa digmaan dumog sa paglaban
Handog din sa iyo ang kanilang buhay,
Hirap ay di pansin at di gunamgunam
Ang pagkaparool o pagtagumpay.

Bibitaya’t madlang mabangis na sakit
O pakikibakang lubhang mapanganib,
Pawang titiisin kung ito ang nais 
Ng baya’t tahanang pinakaiibig.

Ako’y mamamatay ngayong minamalas 
Ang kulay ng langit na nanganganinag
Ibinababalang araw ay sisikat
Sa kabila niyang mapanglaw na ulap.

Kung dugo ang iyong kinakailangan
Sa ikadidilag ng iyong pagsilang,
Dugo ko’y ibubo’t sa isa man lamang
Nang gumigiti mong sinag ay kuminang.

Ang mga nasa ko, mulang magkaisip,
Magpahanggang ngayon maganap ang bait,
Ang ikaw’y makitnag hiyas na marikit
Ng dagat Silangan na nakaliligid.

Noo mo’y maningning at sa mga mata 
Mapait na luha bakas ma’y wala na,
Wala ka ng poot, wala ng balisa,
Walang kadungua’t munti mang pangamba,

Sa sandaling buhay maalab kong nais
Ang kagalingan mo’t ang paiwang sulit
Ng kaluluwa king gayak ng aalis:
Ginhawa’y kamtan mo! Anong pagkarikit!

Nang maaba’t ikaw’y mapataas lamang,
Mamatay at upang mabigyan kang buihay,
Malibing sa lupang puspos ng karika’t
Sa silong ng iyong langit ay mahimlay.

Kung sa ibang araw ikaw’y may mapansin
Nipot na bulaklak sa aba kong libing,
Sa gitna ng mga damong masisinsin,
Hagka’t ang halik mo’y itaos sa akin.

Sa samyo ng iyong pagsuyong matamis,
Mataos na taghoy ng may sintang sibsib,
Bayang tumaggap noo ko ng init,
Na natatabunan ng lupang malamig.

Bayan mong ako’y malasin ng buwan
Sa liwang niyang hilano’t malamlam;
Bayan ihatid sa aking liwayway
Ang banaang niyang dagling napaparam.

Bayaang humalik ang simoy ng hangin;
Bayaang sa huning masaya’y awitin
Ng darapong ibon sa kurus ng libing
Ang buhay payapang ikinaaaliw.

Bayaang ang araw na lubhang maningas
Pawiin ang ulan, gawing pawang ulap,
Maging panganuring sa langit umakyat,
At ang aking daing ay mapakilangkap.

Bayaang ang aking maagang pagpanw,
Itangis ng isnag lubos na nagmamahal;
Kung may umalala sa akin ng dasal,
Ako’y iyo sanang idalangin naman.

Idalangin mo rin ang di nagkapalad,
Na nangamatay na’t yaong nanganhirap 
sa daming pasakit, at ang lumalangap 
naming mga ina luhang masaklap.

Idalangin sampo ng bawa’t ulila 
at nangapipiit na tigib ng dusa; 
idalangin mo ring ikaw’y matubos na 
sa pagkaaping laong binata.

Kung nababalot na ang mga libingan 
Ng sapot na itim ng gabing mapanglaw, 
at wala ng tanod kundi pawing patay, 
huwang gambalain ang katahimikan.

Pagpitagan mo ang hiwagang lihim, 
at mapapakinggan ang tinig marahil, 
ng isang saltero: Ito nga’y ako ring 
inaawitanka ng aking paggiliw.

Kung ang libingan kong limot na ang madla 
ay wala nang kurus at bato mang tanda 
sa nangangabubukid ay ipaubayang 
bungkali’t isabog ang natipong lupa.

Ang mga abo ko’y bago pailanglang 
mauwi sa wala na pinaggalingan, 
ay makalt munag parang kapupunanng 
iyong alabok sa lupang tuntungan.

Sa gayo’y walaa ng anoman sa akin, 
na limutin mo ma’t aking lilibutin 
ang himpapawid mo kaparanga’t hangin 
at ako sa iyo’y magiging taginting.

Bango, tinig, higing, awit na masaya 
liwanag aat kulay na lugod ng mata’t 
uulit-ulitin sa tuwi-tuwina.

Ako’y yayao na sa bayang payapa, 
na walang alipi’t punoing mapang-aba, 
doo’y di nanatay ang paniniwala 
at ang naghahari Diyos na dakila.

Paalam anak, magulang, kapatid, 
bahagi ng puso’t unang nakaniig, 
ipagpasalamat ang aking pag-alis 
sa buhay na itong lagi ng ligalig.

Paalam na liyag, tanging kaulayaw, 
taga ibang lupang aking katuwaan, 
paaalam sa inyo, mga minamahal; 
mamatay ay ganap na katahimikan.

My last Farewell

Farewell, my adored land, region of the sun caressed, 
Pearl of the Orient Sea, our Eden lost,
With gladness I give you my life, sad and repressed;
And were it more brilliant, more fresh and at its best,
I would still give it to you for your welfare at most.

On the fields of battle, in the fury of fight,
Others give you their lives without pain or hesitancy,
The place does not matter cypress laurel, lily-white,
Scaffold, open field, conflict or martyrdom’s site,
It is the same if asked by home and Country.

I die as I see tints on the sky begin to show
And at last announce the day, after a gloomy night;
If you need a hue to dye your matutinal glow,
Pour my blood and at the right moment spread it so,
And gild it with a reflection of your nascent light! 

My dreams, when scarcely a lad adolescent,
My dreams when already a youth, full of vigor to attain,
Were to see you, a gem of the sea of the Orient,
Your dark eyes dry, smooth brow held to a high plane
Without frown, without wrinkles and of shame without stain.

My life’s fancy, my ardent, passionate desire,
Hail! Cries out the soul to you, that will soon part from thee;
Hail! How sweet ’tis to fall that fullness you may acquire;
To die to give you life, ‘neath your skies to expire,
And in your mystic land to sleep through eternity!

If over my tomb someday, you would see blow,
A simple humble flow’r amidst thick grasses,
Bring it up to your lips and kiss my soul so,
And under the cold tomb, I may feel on my brow,
The warmth
of your breath, a whiff of your tenderness.

Let the moon with soft, gentle light me descry,
Let the dawn send forth its fleeting, brilliant light,
In murmurs grave allow the wind to sigh,
And should a bird descend on my cross and alight,
Let the bird intone a song of peace o’er my site.

Let the burning sun the raindrops vaporize
And with my clamor behind return pure to the sky;
Let a friend shed tears over my early demise;
And on quiet afternoons when one prays for me on high,
Pray too, oh, my Motherland, that in God may rest I.

Pray thee for all the hapless who have died,
For all those who unequaled torments have undergone;
For our poor mothers who in bitterness have cried;
For orphans, widows and captives to tortures were shied,
And pray too that you may see your own redemption.

And when the dark night wraps the cemetery
And only the dead to vigil there are left alone,
Don’t disturb their repose, don’t disturb the mystery:
If you hear the sounds of cittern or psaltery,
It is I, dear Country, who, a song t’you intone.

And when my grave by all is no more remembered,
With neither cross nor stone to mark its place,
Let it be plowed by man, with spade let it be scattered
And my ashes ere to nothingness are restored,
Let them turn to dust to cover your earthly space.

Then it doesn’t matter that you should forget me:
Your atmosphere, your skies, your vales I’ll sweep;
Vibrant and clear note to your ears I shall be:
Aroma, light, hues, murmur, song, moanings deep,
Constantly repeating the essence of the faith I keep.

My idolized Country, for whom I most gravely pine,
Dear Philippines, to my last goodbye, oh, harken
There I leave all: my parents, loves of mine,
I’ll go where there are no slaves, tyrants or hangmen
Where faith does not kill and where God alone does reign.

Farewell, parents, brothers, beloved by me,
Friends of my childhood, in the home distressed;
Give thanks that now I rest from the wearisome day;
Farewell, sweet stranger, my friend, who brightened my way;
Farewell, to all I love. To die is to rest. 

Sa Aking Mga Kabata

Kapagka ang baya’y sadyang umiibig
Sa langit salitang kaloob ng langit
Sanlang kalayaan nasa ring masapi

Katulad ng ibong nasa himpapawid
Pagka’t ang salita’y isang kahatulan
Sa bayan, sa nayo’t mga kaharian


At ang isang tao’y katulad, kabagay
Ng alin mang likha noong kalayaan.
Ang hindi magmahal sa kanyang salita
Mahigit sa hayop at malansang isda

Kaya ang marapat pagyamanin kusa
Na tulad sa inang tunay na nagpala
Ang wikang Tagalog tulad din sa Latin,


Sa Ingles, Kastila, at salitang anghel,
Sapagkat ang Poong maalam tumingin
Ang siyang naggagawad, nagbibigay sa atin.
Ang salita nati’y tulad din sa iba


Na may alfabeto at sariling letra,
Na kaya nawala’y dinatnan ng sigwa
Ang lunday sa lawa noong dakong una.

READ ALSO: NOLI ME TANGERE – Ang Buod Ng Nobelang Isinulat Ni Rizal

Leave a Comment